Sadeleşme çoğu zaman bir eksilme hâli gibi anlatılır. Daha az eşya, daha az plan, daha az hedef… Bu anlatının içinde gizli bir kayıp duygusu vardır. Oysa sadeleşme, her zaman vazgeçmekle ilgili değildir. Bazen tam tersine, neyin kalacağına karar vermekle ilgilidir.

Modern yaşam, seçenek bolluğu üzerine kuruludur. Daha çok alternatif, daha çok hız, daha çok uyarı. Bu bolluk ilk bakışta özgürlük hissi verse de zamanla zihinsel bir ağırlığa dönüşebilir. Çünkü her seçenek, aynı zamanda bir karar yükü taşır.

Sadeleşme bu noktada devreye girer. Ama bir reddediş olarak değil; bir ayıklama biçimi olarak. Hayattan her şeyi çıkarmak değil, anlamlı olanı bırakmak. Gürültüyü azaltmak ama sesi kısmamak.

Çoğu insan sadeleşmeyi “azla yetinmek” olarak algılar. Oysa sadeleşme, yetinmekten çok bilinçli bir tercihtir. Daha az şeye sahip olmak değil; daha çok temas kurabilmektir. Bir günün içine sıkıştırılan onlarca şey yerine, birkaç anın gerçekten yaşanabilmesi gibi.

Buradaki kritik ayrım şudur:
Vazgeçmek, çoğu zaman bir zorunluluk hissi taşır.
Seçmek ise yön duygusu içerir.

Sadeleşen biri, hayatını küçültmez; odak noktasını netleştirir. Ne için zaman ayırdığını, neyin enerjisini tükettiğini daha açık görmeye başlar. Bu da beraberinde hafiflik hissini getirir. Fiziksel değil, zihinsel bir hafiflik.

Sadeleşme her alanda aynı şekilde görünmez. Biri için eşya olabilir, diğeri için sosyal ilişkiler, bir başkası için takvim. Ortak nokta, dışarıdan dayatılan “daha fazlası” fikrine karşı içeriden gelen bir denge arayışıdır.

Belki de sadeleşme, hayatı azaltmak değil; onu daha okunur hâle getirmektir. Ne olduğunu, neye hizmet ettiğini ve neden orada durduğunu anlayabildiğimiz bir yaşam düzeni kurmak.

Bu yüzden sadeleşme bir kayıp değil.
Bir yön bulma hâlidir.

Ve bazen en sade hâl, en bilinçli seçimlerin sonucudur.